Praat of lees jij wel eens over de dood? Vind je dat eng, of wel interessant? Of wil jij het liever gezellig houden en het er niet over hebben…                                                                                                             Pas als iemand dood is praten we erover… gek eigenlijk! Of als we op ons sterfbed liggen…maar doe je dat dan? Is dat dan niet veel te laat?

Ik verbaas me al tijden over artikelen in de media over mensen die een dierbare zijn verloren aan de dood, en daardoor zo intens verdrietig zijn dat hun hele leven in elkaar stort! Omdat ze het NOOIT verwacht hadden! Dat het veel te vroeg was! Dat het niet eerlijk is… En waarom moet mij dit overkomen… Als hij iets eerder was weggegaan van dat feestje, dan had die auto niet over hem heen gereden en dan leefde hij nog!

Ik denk daar anders over. De dood hoort volgens mij net zo bij het leven als geboren worden. Wij weten dat allemaal, maar niemand staat er in zijn leven bij stil. Nee, je gaat er pas over praten als iemand is overleden en jij alleen achterblijft met de kinderen. Zo zielig…zo oneerlijk! En het erge is dat iedereen met je meepraat! Sterker nog, sommige van je vrienden willen er zelfs dan niet overpraten. Vervolgens hoor je nooit meer iets van ze! Herkenbaar? Hoe zou dat komen? Dat komt volgens mij omdat mensen niet weten over wat de dood nu eigenlijk is.

Want tja,  hoe troost je mensen met een verlies? Er zijn veel boeken geschreven over rouw en verlies – verwerken. Ik heb er zelf een praktijk in, om dit op een kunstzinnige wijze aan te pakken! Maar wat ik altijd eerst aan de mensen vraag is: Wat weet jij van de dood?  Vertel mij eens hoe denk jij dat het zit?  Meestal zeggen mensen dan dat ze het niet weten, dat ze er niet mee bezig waren. Omdat ze het te druk hadden met het opvoeden van de kinderen of het maken van carriere… Kortom, te druk met LEVEN! Maar ik denk dan, dat je dit leven pas goed kan leven in het besef dat het eindig is!

Gautama Boeddha (grondlegger van het Boeddhisme) schreef er het volgende over:

Wij zijn reizigers op een kosmische tocht. Het leven is eeuwig. Maar de vormen die het leven aanneemt zijn voorbijgaand, vluchtig, vergankelijk!

” Ons bestaan is zo vergankelijk als de herfstwolken. het gadeslaan van geboorte en dood van levende wezens is als het kijken naar de bewegingen van een dans. Een mensen leven is als een bliksem flits in de lucht en kolkt voorbij als een stroompje dat van een steile berg naar beneden raast.

We zijn even stil blijven staan  om elkaar te ontmoeten, in liefde dit artikel te delen. Dit is een waardevol moment, maar het is voorbijgaand.                                                                                                     Het is een kort intermezzo in de eeuwigheid waarin we leven.  Dit is deel 1 van doodgewoon praten over de dood! reacties welkom. Rita Meertens (Verlies-verzachter).

 

Doodgewoon praten over de dood…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *